[الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَعَلَانِيَةً] ئه‌و كه‌سانه‌ی كه‌ ماڵی خۆیان ئه‌به‌خشن به‌ شه‌و و به‌ڕۆژ، به‌ نهێنی و به‌ ئاشكرا، پێویستی كرد به‌ نهێنی، وه‌ پێویستی كرد به‌ ئاشكرا بۆ ئه‌وه‌ی خه‌ڵكی چاویان لێ بكات، وه‌نه‌فه‌قه‌ی ماڵ و منداڵی خۆتیش ده‌گرێته‌وه‌ [فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ] ئه‌مانه‌ ئه‌جرو پاداشتی خۆیان هه‌یه‌ لای خوای گه‌وره‌ [وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ] وه‌ كه‌ مردن ترسیان له‌سه‌ر نیه‌ بۆ داهاتوویان [وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (٢٧٤)] وه‌ خه‌فه‌ت ناخۆن له‌ ڕابردوویان له‌ دونیادا، چونكه‌ خوای گه‌وره‌ باشتریان پێ ده‌به‌خشێت.