[وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ] وه‌ مرۆڤی وا هه‌یه‌ چۆن دوعای چاكه‌ ئه‌كات ئاوا دوعای خراپه‌ له‌ خۆى و ماڵ و منداڵی ئه‌كات [وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا (١١)] وه‌ مرۆڤـ حاڵی وایه‌ كه‌ زۆر په‌له‌ ئه‌كات، ئه‌وه‌تا په‌له‌ ئه‌كات له‌وه‌ی كه‌ دوعای شه‌ڕ له‌ خۆى و ماڵ و منداڵی ئه‌كات.